Faşist ve ırkçı olmadığını her fırsatta dile getirmek zorunda kalması bir yana; bir gazete röportajında, özgürlükten, insan haklarından bahsetmesine karşın, yaptığı parçalarında neden Eminem’i taklit etmeye çalışarak ‘ibneler’e karşı hakaretlerde bulunduğu sorulduğunda; Ceza, ve ‘ibne’ sözünü orada, o anlamda kullanmadığını, mecazi anlamda kullandığını söyleyerek tükürdüğünü yeniden yalayacaktı.
Jöntürk’ün onu çok kolay evirip çevireceği -kelimenin tam anlamıyla- kucağına düşen Ceza için, düştüğü bu ‘hakim olamadığı’ durumdan bir an önce kurtulmak için ufukta yeni bir dönüş görünüyordu.
Bu kez, tamamen liberal ve pop kültürüne gözünü diken Ceza, (sahip olduğu aşağılık kompleksinden kaynaklandığı psikoloji bilimince tescillenen bir davranışı sergilemekten kendini alamayarak) uzatılan her mikrofona kendini Türkiye’nin Eminem’i, ‘kral, bir numara, star’ olarak ilan edecekti.
Bu dönüşle beraber, bir zamanlar siyonist olarak ilan ettiği medyada yer almak için dil atmadık yer bırakmayacak; yine bir zamanlar topa tuttukları uluslar arası tekel kuruluşlarının reklamlarını seslendirmekle övünecek, popçularla düetler yapmaya kalkacak, kendi sosyetesini oluşturma yolunda emin adımlarla yürüyerek yıllarca tükürdüğünü bir bir yalayacaktı.